ستاره‌هایی که ما نیستیم

دیشب موقع دیدن Madmen این ایده به ذهنم خطور کرد که یکی از دلایل تمایل ما به تماشای فیلم و سریال، ستاره کردن خودمان هست. به این معنی که با یافتن رفتارها و موقعیت‌های مشابه زندگی خودمان در فیلم و سریال‌ها ببینیم که زندگی ما هم قابلیت جاودانه شدن، فیلم و سریال شدن و یا اصولا «هنر» شدن را دارد. البته این مساله لزوما خودآگاهانه صورت نمی‌گیرد اما لذتی پنهانی است که وجود دارد. درواقع این تعبیر من همان همذات‌پنداری با داستان و قهرمان است اما از مسیری دیگر، چه بسا لقمه‌ای که دور زده است! همه‌ی ما آدم‌های مهمی هستیم، اما این امکان وجود ندارد که داستان زندگی همه ما فیلم و سریال و داستان شده و به بقیه‌ی «همه» عرضه شود. عده‌ای این وسط ابزار و امکانات بیشتری برای «عرضه» کردن در اختیار دارند که این «مهم» را بردوش می‌کشند.

Advertisements

بیان دیدگاه

دسته روزمره

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s